Wat als we de tijd zouden nemen, wat we eigenlijk nooit doen, om de straten van een bijzondere stad als Parijs te verkennen.

Parijs is de stad van dromen, idealen en emoties, zelfs voor de Parijzenaar. Maar eerlijk is eerlijk, de stad is ook een stedelijke ramp; de stadsplanners lijken vastbesloten te zijn om de stad helemaal vast te zetten. Toch is de auto de enige manier om je soepel van de ene naar de andere buurt en van de ene naar de andere wereld te vervoeren. Vooral 's nachts.

car in the tunnel at high speed

Wals om de Vendôme

We rijden door de straten van Place de la Bastille naar Place Vendôme, twee van deze verschillende werelden. De eerste heilig door de revolutie en nog steeds de ontmoetingsplek voor boze demonstranten, en de tweede het domein van paleizen en juweliers, prachtig maar gereserveerd, ietwat stijfjes en kil. Het voert je terug naar de tijden van het keizerrijk.

Deze plekken liggen slechts zes minuten van elkaar vandaan en worden gescheiden door Rue Saint Antoine, Rue de Rivoli en Rue de Castiglione. Deze laatste gaat plots over in een uitgestrekte straat vol kasseien zo glad als een dansvloer. Je bent hier bijna geneigd om de auto rond het Vendôme te midden van het plein te laten dansen.

En dan doemt hij ineens voor je op: La Tour Eiffel. Iedereen weet ongeveer wel hoe het eruitziet, maar toch word je verrast door de omvang ervan. Vanaf de Pont de Bir-Hakeim, die is gemaakt van gietijzer, lijkt de Eiffeltoren in perfecte balans te zijn met zijn omgeving.

We hebben helaas niet veel tijd om de toren te bewonderen, want er wacht nog een andere constructie op ons: de Périphérique Parisien. Hier valt niet veel te bewonderen, tenzij je de de vele bruggen meetelt die je zo nu en dan moet oversteken; vier zijn er voor voetgangers en zeventien dragen metro- en spoorlijnen.

Zoevend gaan wij telkens over deze bruggen die de twee oevers van Parijs met elkaar verbinden: de Pont-Neuf, de oudste brug van de stad, de flamboyante Pont Alexandre III, die je vanaf de Champs-Élysées naar Les Invalides en het graf van Napoleon brengt, en de Pont de Grenelle, waar het ontwerp van het Vrijheidsbeeld staat, turend naar haar grote zus in New York.

eiffel tower paris

Grenzen vervagen

Lange tijd was er een sterk contrast tussen de twee oevers van Parijs. Aan de linkerkant had je de artiesten, de studenten en de anarchisten, en aan de rechterkant de Bourse (de beurs), de mooiste buurten en het Palais-Royal.

Dit onderscheid is nu niet meer terug te zien. Aan de linkerkant vind je nu bijvoorbeeld ook overheidsgebouwen en de moderne kunst is in overvloed te vinden aan de rechterkant.

Op naar de mooiste weg ter wereld. Volgens de Fransen dan, die zelden bescheiden zijn als het om hun nationale erfgoed gaat. Toch zou de Champs-Élysées wel eens tegen kunnen vallen. Het is er bijvoorbeeld nooit echt leeg, zelfs niet in de vroege uurtjes, en de straatjes waar je vroeger op kon rijden zodat je de winkeltjes in kon turen zijn er niet meer.

De Périphérique Parisien is de drukste weg van Frankrijk en elke dag staan de Fransen hier uren in de file. 's Nachts is de weg echter helemaal vrij. Het is geen Magny-Cours, de snelheidslimiet is 80 kilometer per uur, maar het is een verademing vergeleken met de snelheidslimiet van 50 op de hoofdwegen van de stad. Met de cruisecontrol aan doe ik er een half uur over. Ik rijd om de stad heen als een vliegtuig dat aan het landen is en ik kies een van de 36 poorten van Parijs om de stad binnen te komen.

Elke straat in Parijs vertelt een verhaal en de auto is de perfecte reispartner geweest om deze verhalen aan te horen. Eens kijken welke andere kanten van Parijs we nog kunnen ontdekken voordat de zon opkomt…

Meer in Consumenten

Wellicht ook interessant

Smarter mobility

Energiezuinige brandstoffen en smeermiddelen, tips om zuiniger te rijden en partnerships zijn een paar van de manieren waarop wij helpen om meer mensen en goederen veilig en efficiënt te verplaatsen.