Alles is familie: in de voetsporen van papa op Pernis
Zoveel sateetjes had Jan-Kees Logmans (51) als kind nog nooit gezien en dan ook nog op een barbecue gemaakt van een doorgezaagde Shell-oliedrum. Het klinkt als een passage uit een kinderboek en Jan-Kees glundert nog steeds bij de gedachte aan de open dag bij Shell Pernis begin jaren 80. Hij zal destijds 8 jaar oud zijn geweest, maar de indruk die deze dag op het werk van zijn vader Leo bij hem achterliet, is onuitwisbaar.
Tekst: Dionne Kramer. Beeld: via Jan-Kees Logmans.
Nu 43 jaar later voelt Jan-Kees nog steeds een kick als hij het terrein oploopt. Hij werkt inmiddels 25 jaar bij Shell in Pernis, Europa’s grootste raffinaderij. Zijn zoon Bjorn (23) liep in 2023 stage in de werkplaats waar zijn opa Leo ooit begon. Dus, drie generaties Logmans met Shell-ervaring.
Opgroeien in Hellevoetsluis
Maar eerst terug naar de jonge jaren van Jan-Kees. Hij groeit samen met zijn oudere broer Govert op in een traditioneel arbeidersgezin in Hellevoetsluis. Zijn moeder is huisvrouw en zijn vader Leo werkt als monteur bij modelmakerij Vorma. Als dat bedrijf in 1980 verhuist naar Vlissingen, solliciteert Leo bij Shell Pernis.
Jan-Kees: “Shell zocht in die tijd enorm veel nieuwe medewerkers via grote wervingscampagnes. Mijn vader solliciteerde en werd direct aangenomen in de werkplaats als onderhoudstechnicus. Het betekende ook een flinke promotie en we gingen die zomer voor het eerst met het gezin op zomervakantie naar Griekenland.”
Oliebollen gooien
Leo heeft het op de werkplaats enorm naar zijn zin. Zijn chef Piet Verkerk is er eentje om nooit te vergeten en daar weet Jan-Kees zich nog wat anekdotes van te herinneren. “Piet was erg geliefd en stond in hoog aanzien bij zijn medewerkers. Maar hij hield ook van tradities. Zo bakte hij op Oudejaarsdag samen met zijn vrouw oliebollen en hij ging daarmee alle controlekamers af om deze vers gebakken oliebollen te brengen. Maar ook collega’s die op een pijpenbrug aan het werk waren, werden niet overgeslagen. De oliebollen werden gewoon omhoog gegooid. Hilarisch en niet meer voor te stellen natuurlijk.” Vandaag de dag zou dat “oliebollen gooien” namelijk niet door de check op de veiligheidsregels komen.
Buiten werktijd heeft Leo veel contact met collega’s. Zo goed dat er in de weekends regelmatig thuis wordt afgesproken. Jan-Kees: “Dat waren erg gezellige avonden. Er werd heel wat afgelachen en ik mocht wat langer opblijven.”
Leo werkt zich op tot Hoofd onderhoudstechnicus en gaat in 1994, hij is dan pas 52 jaar oud, met pensioen. “Mijn vader wilde helemaal niet met pensioen want hij had het nog enorm naar zijn zin. Maar het waren moeilijke tijden en er moest worden gereorganiseerd.” Gelukkig vindt Leo daarna nog een leuke baan bij een autobandenbedrijf in Hellevoetsluis als manusje van alles. Hij werkt hier nog vele jaren met heel veel plezier en overleed in 2015 op 76-jarige leeftijd.
Niet Donald Duck, maar Intercom
Jan-Kees maakt via een open dag op Pernis al vroeg in zijn jeugd kennis met het werk van zijn vader, maar ook leest hij liever het personeelsblad Intercom dan de Donald Duck. Jan-Kees: “De Intercom viel op de mat en ik was nieuwsgierig naar wat er allemaal op Pernis gebeurde. Dat kon ik gelukkig met eigen ogen zien toen we met het hele gezin de werkplaats mochten bezoeken. Er stond van alles tentoongesteld zoals aansteekbranders en hele grote pompen. Heel indrukwekkend. Het was echt een uitje en mijn moeder kreeg na afloop een grote bos bloemen.”
Na de lagere school volgt Jan-Kees een opleiding aan de middelbare technische school in Brielle. Hij doet twee keer vakantiewerk op Pernis, onder meer bij de bedrijfsbrandweer. “Als manusje van alles leerde ik de site al best een beetje kennen. Bij een oude loods heb ik de zwart met gele paaltjes geverfd. Deze staan er nog steeds en als ik langs fiets moet ik toch altijd weer even terugdenken aan die leuke vakantiewerktijd.”
Na zijn afstuderen in 1994 gaat Jan-Kees eerst een blauwe maandag als een van de laatste lichtingen dienstplichtigen aan de slag bij de Marine in Den Helder. Daarna solliciteert hij bij Shell Pernis, maar daar zijn op dat moment geen vacatures, dus gaat hij aan de slag bij chemieconcern ICI in Rozenburg als operator.
Handdoeken met een schelp
In 2001 wordt hij na het insturen van een open sollicitatiebrief alsnog als operator aangenomen bij Shell Pernis. Zo komt Jan-Kees als nieuw personeelslid alsnog met foto in zijn favoriete jeugdblad Intercom te staan. Vader Leo is maar wat trots en overspoelt zijn zoon met handdoeken en theedoeken met een schelp. Jan-Kees is op zijn beurt trots op de letters HYCON op de controlekamer die door zijn vader Leo zijn gemaakt.
Soms zien vader en zoon elkaar op Pernis, maar samenwerken doen ze niet. Nu, een kwart eeuw later, is Jan-Kees nog steeds werkzaam op dezelfde fabriek, nu als assistent productie team lead. Hij houdt van de site. “Het bruist hier nog steeds. Ik vind de onregelmatigheid fijn. En bij een onderhoudsstop ben je zo intensief met elkaar aan het werk, met allemaal hetzelfde doel, dat is het leukste wat er is.”
Zijn broer Govert heeft in 2023 ook nog een half jaar als ZZP-er op de site gewerkt. Bjorn, de zoon van Jan-Kees liep toen stage bij de werkplaats. Dat moment moest natuurlijk vastgelegd worden want op deze plek heeft vader/opa Leo gewerkt. “Hier op deze foto, rechts achter mij, zie je de werkplek van mijn vader. Dat is toch bijzonder om hier zo met z’n drietjes te staan. Heel jammer dat hij het zelf niet meer mee heeft kunnen maken. Maar wat mij betreft is de cirkel hier wel rond.”
Jan-Kees Logmans, Shell Pernis"Het bruist hier nog steeds"
